…then i take Berlin.

13Μαρ08

ήταν που ερχόταν το σούρουπο.με την ψύχρα  και τη σκιά του να μπαίνει μέσα από τα παλιά ξύλινα πατζούρια .από τον πίσω κήπο να κυλάει ως τον ξύλινο καναπέ. και η μυρωδιά από τις τσίγκινες χύτρες πάνω στη φωτιά . με το κυδωνάτο. και εκείνη η βεβαιότητα  να ηχεί από τις λειψές  χορδές του μαντολίνου.για ένα μέλλον τόσο αβέβαιο όσο είναι πάντα .ντυμένος τσολιάς με την αφηρημάδα στο βλέμα. ακούω ακόμη αυτόν τον ήχο που έβγαινε δύσκολα από τα ζαρωμένα χείλη στο μεταλλικό κρεββάτι του νοσοκομείου όπως νεύει ο άνεμος σε μια διαρκή κατάφαση

 

Filed under: ημερολογιο   |  1 Comment